1. Kariery ogniskowców
  2. Ogniska

 1. Kariery ogniskowców
Szacuje się, że przez ogniska przewinęło się około dwudziestu tysięcy wychowanków. Kolega Kazimierz Dąbrowski „Relo” autor dwóch dokumentalnych opracowań zawierających historię ognisk, w swoich zbiorach posiada listę ponad dwa tysiące dwieście  nazwisk ogniskowców, którzy przewinęli się przez ogniska od ich powstania do 1971 r. (data odejścia K.Lisieckiego na emeryturę) Niewiele wiemy, oprócz nazwisk, o tych osobach.
Ale jest takie powiedzenie (nie tylko w wojsku):  każdy nosi marszałkowską buławę w plecaku. Oto poniżej przykłady licznych karier, jakie stały się udziałem także wychowanków ognisk „Dziadka” Lisieckiego. Pokazujmy je naszej młodzieży bo wiara we własne siły uskrzydla. Poniższa lista jest moim subiektywnym wyborem osób, z którymi zetknąłem się osobiście bądź wybrałem z różnych opracowań, nawet internetowych i encyklopedycznych. Zdaję sobie sprawę, że wśród nas żyło lub nadal żyje wielu innych kolegów, którzy mogliby pochwalić się podobnymi lub jeszcze bardziej zaskakującymi osiągnięciami. Niestety, pomimo moich apeli nie udało mi się tej listy poszerzyć. A więc: Jan Chojnacki „Kenaj” – ur. 1947 Ognisko „Praga” w latach 1960. Absolwent SGGW w W-wie, prezes kilku organizacji związanych z biznesem, właściciel dużej firmy transportowej. Julian Chojnakci – ur. 1949 r. Ognisko „Praga” 1960. Absolwent AWF w Gdańsku-Oliwie, zawodowo także inżynier produkcji, doktor nauk technicznych. Liczący się w ognisku szachista i ping-pongista Władysław Bienias – ognisko Praga.: 1974-1979 zawodnik legii Warszawa (koszykówka ) !980-1981 Horner Sport Zentrum Hamburg ( Niemcy ) . 1999-2013 wieloletnia współpraca z Caritas Polska oraz własna inicjatywa na rzecz pomocy Polakom na kresach i wschodzie Europy Kazimierz Dąbrowski „Relo” – ur. 1934 r. Ognisko „Praga” w latach 1952-1956, historyk literatury polskiej, muzealnik. Członek Koła Wychowanków, Autor pierwszych wydań książkowych dokumentujących historię Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy i ognisk „Dziadka” Lisieckiego; „Kurier Czerwo…”  i  „Ogniska „Dziadka” Lisieckiego”. Autor i współautor bibliografii i archiwum TPDzUl i PZOW. Odznaczenia państwowe: Złoty Krzyż Zasługi
Janusz Fogler – ur. 1950 w Łodzi – Ognisko „Starówka” lata 1967-71, fotograf, dziennikarz, wykładowca akademicki, profesor sztuk plastycznych, prezes Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, dziekan ASP. Zygmunt Gasiuk ps. „Słoń” – ur. 29.01.1925 r. Ognisko „Śródmieście” przy ul. Długiej 13 lata 1938-1944. Członek AK od 1939 r. uczestnik Powstania Warszawskiego w Zgrupowaniu „Baszta”, Batalion „Karpaty”, Kompania K-1, I Pluton. Tu należy dodać że w Powstaniu Warszawskim walczyło ponad 20 ogniskowców z tego Ogniska. W Powstaniu zginęli: Edward Frączek, Danuta Kępska, Kazimierz Melon, Eugeniusz Ponikiewski i jego siostra, Eugeniusz Smakoszewski, Kazimierz Szumacher,  a podczas następnego nalotu – Marian Karcz, Jan Wesołowski i Eugeniusz Sulisz. Ponadto w walkach powstańczych lub z odniesionych ran zginęli kolejni ogniskowcy: Bogdan Fidziński, Czesław Gołaszewski, Władysław Kisieliński, Tadeusz Potocki, Władysław Sasim, Zdzisław Wolnicki, Władysław Mrówczyński, Eugeniusz Ćawikła, Jan Kociemski, Janusz Jóźwiak i inni. Bogusław Homicki „Chomik”, „Hakrawati” – ur. 27.06. 1941 r. Ogniska „Praga” i „Świder” w latach 1952-1959, czworo rodzeństwa, wszyscy ogniskowcy. Po ukończeniu szkoły zawodowej w r.1959 podjął pracę jako maszynista drukarski. Następnie, wieczorowo zdał maturę w technikum poligraficznym. Będąc pracownikiem Domu Słowa Polskiego doszedł do funkcji kierownika oddziału. Pisał artykuły do zakładowego miesięcznika „Towarzysz Pracy”. Kontynuował naukę na Uniwersytecie Warszawskim. Absolwent Wydział Prawa UW   i SGPiS Handel Zagr. Posiada też uprawnienia i kwalifikacje pedagogiczne. W latach 1990. prowadził własną firmę DEALER PFZ. Społecznik, inicjator, współzałożyciel i wieloletni prezes  reaktywowanego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy „Przywrócić Dzieciństwo”  a także wiceprezes Towarzystwa Przyjaciół Pragi. Autor  książek „Opowieść o Naczelnym Dziecku Ulicy i jego ferajnie”, „Ciekawe życie w PRL-u?” oraz wielu artykułów w prasie krajowej i polonijnej na tematy społeczne i wychowawcze.  Odznaczony za działalność społeczną m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi i Medalem Stefana Starzyńskiego. Tomasz Jansen – przedsiębiorca, biznesmen, obecnie w Los Angeles, Kalifornia Marek Jasiński „Zorro” – ur. 1947  Ognisko „Muranów” i „Starówka”. Przebywał na emigracji w USA. wykładowca grafiki komputerowej, rysunku technicznego i projektowania na renomowanej amerykańskiej uczelni ITT w Los Angeles. Podczas pobytu w USA podtrzymywał stały kontakt z Kołem Wychowanków, wspierając finansowo wszelkie akcje podejmowane przez Zarząd. Poeta, autor tomików: „Przez ocean”, „Dookoła świata w poezji”, „Poezja miłości” Andrzej Jendrzejczak – ur. w 1954 r. Od 1963-72 r.Ognisko na Pradze, u Cioci Pileckiej. Po odejściu Cioci Pileckiej odwiedzał Ognisko i pomagał p. Gwozdowskiej i Jarosławowi Plecie. Kontakt z Ogniskiem zakończył  w momencie pójścia na studia na SGPiS w 1973 roku. Studia ukończył w 1977r. Z wykształcenia ekonomista. Przez wiele lat był Dyrektorem Ekonomiczno-Finansowym i członkiem zarządu ogólnopolskiej sieciowej spółki akcyjnej. Równolegle był i jest nadal biegłym sądowym z zakresu ekonomii i finansów.Edward Jokiel – ur.1950 r. w Gdyni. W latach 60. XX wieku uczęszczał do Ogniska „Gdynia”, skarbnik w tym ognisku, założyciel Koła Wychowanków Ogniska Gdynia. Pracę zawodową jako robotnik rozpoczął w wieku 17 lat w DALMORZE, kontynuując naukę po pracy w technikum wieczorowym a potem na studiach wieczorowych. Absolwent Politechniki Gdańskiej (inżynier mechanik). W tym też czasie wykonywał społeczne funkcje takie jak przez 7 lat był najmłodszym ławnikiem w kolegium do spraw wykroczeń w Gdyni, mąż zaufania w związkach zawodowych, skarbnik SIMP (Stowarzyszenie Inżynierów i Mechaników w Polsce). Działacz Solidarności w latach 1980 i 1981 jako przewodniczący komisji rewizyjnej miedzy innymi odpowiedzialny za strajki w zakładzie POLAM w Gdańsku. Wyemigrował do USA w roku 1981 nie mając tam ani rodziny ani znajomych, bez znajomości języka angielskiego, z $50 w kieszeni. W niedługim czasie  w USA jego przyjaciółmi byli profesorzy, milionerzy generał brygady USA itd. W poszukiwaniu pracy znalazł się w centrum Doliny Krzemowej w Santa Clara. Gdzie pracował na kontrakt czy pełny etat w takich firmach jak Stanford University (ponad 20 laureatów NOBLA), INTEL (lider w produkcji mikroprocesorów) , PHILIPS, SILICON GRAFIK (przy pomocy jego programów  był zrobiony film Jurassic Park), FUJITSU, w Koreańskiej firmie AMKOR. Trzeba nadmienić, że Edward został specjalistą/ekspertem przy projektowaniu i programowaniu układów scalonych jako samouk.  Był sowicie wynagradzany. Dla przykładu w roku 1991 dostał nagrodę $50,000.00. Jego zarobki w szczytowym okresie osiągnęły $90 na godzinę. Jako specjalista miał większą pensję od dyrektora firmy. Ostatnim przed emeryturą jego zakładem pracy była firma InvenSenseCo, której był współzałożycielem i jednym z pierwszych pięciu pracowników. Firma rozrosła się aż do prawie 700 pracowników. Firma ta ma pionierskie rozwiązania technologiczne jak MEMS(Systemy mikroelektromechaniczne) połączone  z układem scalonym. Jej produktami są m.in. miniaturowe (3×3 mm) wieloosiowe czujniki, żyroskop, przyspieszeniomierz, czujnik ciśnienia, kompas, mikrogłośniki i wiele innych rozwiązań. Te produkty są powszechnie wykorzystywane. Znajdują się w różnych wyrobach takich jak, telefony komórkowe, smartwatch, smartfone, kamery, drony, w rożnych pojazdach, zabawkach i nawet w adidasach i w wielu innych wyrobach. Edward ma dwie córki; jedna ukończyła instytut weterynarii a druga została doktorem filozofii PhD o specjalizacji mechanik sercowo-naczyniowy i jest wykładowcą dla kardiochirurgów; uczy ich, jak używać różnego rodzaju sprzętu do operacji na sercu. Piotr Klemt – ur. 1945 r. Ognisko „Świder” w latach 1956-2013, od roku 1978 wychowawca a następnie od roku 1984 Kierownik Ogniska „Świder”. Absolwent UW Wydział Pedagogiczny oraz podyplomowego studium Rewalidacji na UW. Wraz z małżonką Danutą, również wychowawczynią w ognisku Świder, logistyczny organizator istniejącego od 1988 roku (wymyślonego przez także wychowawcę z Ogniska „Świder” Pawła Kwasa)  Festiwalu „Piosenka w Świdrze”, który od trzydziestu lat jest „znakiem firmowym” ogniska. Również pod jego kierownictwem rozpoczęto organizowanie Pikników Rodzinnych, które od dwudziestu lat w czerwcu i na koniec lata przyciągają otwocką społeczność jak też wychowanków warszawskich ognisk. Pomysłodawca wykonania repliki znaczka „Gazeciarz”, którym obecnie są honorowani przez Zarząd Towarzystwa „Przywrócić Dzieciństwo” byli wychowankowie ognisk „Dziadka” Lisieckiego. Tadeusz Knyziak – ur. 1948, W-wa, Ognisko „Praga” w latach 1957-60. Poeta publikujący pod pseudonimem „Coby Coobus”. Jego wiersze można znaleźć na stronach Przyjaznego Portalu Literackiego Ósme Piętro oraz na blogu coby99.bloog.pl. Znalazły się one również w wydanej drukiem antologii „Ósme Piętro”. Laureat wielu nagród, z których ostatnia to – I miejsce w XVII Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim 11.12.2016 r. w Kielcach. Andrzej Kowalski „Pela” – ur. 1946 r. Ognisko „Świder” w latach 1959-1966, absolwent Politechniki Warszawskiej (magister inżynier mechanik). Pracownik instytutów resortowych (IMP, PIAiP) oraz firm prywatnych (m.in. ABB). Zajmował się robotyką i automatyzacją przemysłu. Długoletni działacz PTTK (wiceprezes Oddziału Warszawa Praga; Honorowy Przodownik Turystyki Pieszej, Zasłużony Instruktor Krajoznawstwa, współautor „Kanonu Krajoznawczego Polski”). Wspólnie z Kazimierzem Dąbrowskim  twórca bibliografii i archiwum TPDiUl i PZOW. Autor ponad stu publikacji w zakresie robotyki i krajoznawstwa kraju w czasopismach fachowych. Od 2012 roku na emeryturze. Tadeusz Krzosek – ur. 1950 r. Ognisko „Świder” w latach 1960. Z zawodu elektronik. Praca zawodowa  serwis urządzeń gastronomicznych w hotelach oraz placówkach rządowych, co przyniosło mu duży sukces finansowy. Oprócz pracy zawodowej wybudował 6 domów. Po przejściu na emeryturę zajął się hotelarstwem Udziela się na polu pomocy charytatywnej. Bardzo ofiarny, nigdy nie odmawia pomocy finansowej czy też rzeczowej. W latach 2015 i nadal angażuje się w pomoc dwóm chłopcom z Pilawy opuszczonym przez rodziców alkoholików. Jerzy Kwiecień, ur. 1.01.1937 w W-wie, ognisko „Praga” w latach 1944-56. Ukończył Liceum im. Władysława IV, następnie Szkołę Muzyczną II stopnia. Od 1960 roku pracował jako nauczyciel akordeonu w Ognisku Muzycznym im. Mieczysława Karłowicza. W 1982 roku ukończył studia wyższe (pedagogika instrumentalna) i poświęcił się pracy w ogniskach muzycznych, gdzie nauczał gry na akordeonie i gitarze oraz prowadził orkiestry i zespoły gitarowe. W 1986 roku objął stanowisko dyrektora w ognisku muzycznym im. Mieczysława Karłowicza. Członek a następnie prezes Warszawskiego Oddziału Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków. W 1993 roku otworzył Prywatną Szkołę Muzyczną I, a później II stopnia, gdzie pozostał dyrektorem do 2007 roku. W 2010 roku obchodził 50-lecie pracy zawodowej. Od 1988 roku prowadzi Orkiestrę im. Jana Kolasińskiego (obecnie orkiestra odeonowa).Katarzyna Laskowska – Członkini Teatru Pantomimy OPTY przy Ognisku „Starówka” w latach 1980/90.  Absolwentka Akademii Muzycznej,  śpiewaczka operowa i operetkowa.  W latach 1995-2001, studiowała śpiew (sopran liryczny), u Pani prof. Janiny Skalik – wybitnej śpiewaczki i wieloletniego dziekana Akademii Muzycznej w Warszawie. W latach 1992-2000 współpracowała z zespołem wokalnym Ars Antiqua jako kameralistka i solistka (największe dzieła muzyki sakralnej). Odebrała w tym czasie, honorową odznakę Państwowych Związków Chórów i Orkiestr. W 2004r. została laureatką pierwszego miejsca w ogólnopolskim konkursie „Polska Muzyka Wokalna”. W 2009r. założyła i obecnie prowadzi własny projekt muzyczny pod nazwą OperaLight  Przyjęła też na siebie funkcje dyrektora naczelnego i artystycznego. Ireneusz Lasocki „Cza-Cza” ur.18.10.1948 r. Ognisko „Praga” 1958-1966; wychowawca w Ognisku „Stara” w 1967. Od 1981 na emigracji w Australii. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (anglistyka), University of South Australia (psychologia stosowana), Victorian University of Technology (prawo imigracyjne).  Od 16 lat prowadzi własną firmę konsultacyjną w sprawach prawa imigracyjnego. Działacz polonijny w Płd. Australii (aktualnie wiceprezes Federacji Organizacji Polskich w Płd. Australii). Muzyk; od 1995 prowadzący polski 4-glosowy chór w Adelaide, organista. Były wieloletni wykładowca jęz. angielskiego; twórca i kierownik programów z zakresu zagadnień rynku pracy w Australii. Tłumacz.  Krzysztof Lasocki – ur. 18.11.1940 r. Ognisko „Praga” w latach 1950.  z zawodu ekonomista. Znany polski brydżysta, Arcymistrz Światowy (PZBS), World Life Master, oraz Seniors International Master (WBF), European Grand Master oraz  European Champion w kategoriach Open i Seniors (EBL), zawodnik drużyny KURT-ROYCE Poznań. Andrzej Łabęcki –  ur. …   od 1967 r Ognisko Starówka, później do 1976 r Praga.Mistrz kierownicy; Złoty, srebrny i brązowy medalista Mistrzostw Polski Kierowców Zawodowych, Drużynowy brązowy medalista Mistrzostw Świata Kierowców  Zawodowych Finlandia 2016 r.Czynny instruktor nauki i techniki jazdy wszystkich kategorii prawa jazdy, wykładowca i trener dla przedsiębiorców i kierowców zawodowych w zakresie Certyfikatu Kompetencji Zawodowej.Od 2014 roku Prezes Stowarzyszenia Klubu Polskiego Trakera, jedynej w Polsce Organizacji zrzeszającej kierowców  zawodowych w UICR największej na świecie Organizacji Zawodowych Kierowców. Tadeusz Mączyński – ur. 1946 r.,  Ognisko „Praga” w latach 1950., absolwent Politechniki Warszawskiej, Wydział Maszyn Roboczych i Pojazdów, Po studiach pracował w Biurze Gł. Konstruktora w FSO. W roku 1984 wyemigrował wraz z rodziną do Francji. We Francji od r. 1988 pracował w Firmie PEUGEOT zajmując się rozwojem konstrukcji silników. W roku 1993  powrócił do Polski aby stworzyć sieć Dealerską Peugeot Polska jako dyrektor techniczny, pozostał na tym stanowisku 20 lat. Był również prekursorem organizowania firmowych rajdów samochodowych w Polsce, jako Peugeot Sport Polska. Znajomość perfekt j. francuski, osiągnął wysoką pozycję zawodową. Eugeniusz Makowski  – W latach 1973-1990 wychowawca w Ognisku „Starówka” a następnie w Ognisku „Stara Prochownia” . Jego największym dokonaniem było założenie Teatru Pantomimy „Opty”, którego aktorzy wywodzili się głównie z wychowanków ognisk.  Teatr wystawił 16 premier, grając w ponad 300 spektaklach. Artyści występowali nie tylko w Warszawie, ale również w 20 innych miastach Polski, a także w Chicago, Londynie, Moskwie, Sibiu i Taize. Ich spektakle oglądali goście z Afganistanu, Japonii, USA, Meksyku, Anglii, Francji, Niemiec, Holandii, Danii, Włoch, Rosji, Słowacji i Bułgarii, pozostawiając pełne zachwytu wpisy w Księdze pamiątkowej. Pisała o nich prasa i mówiło radio. Nagrano o nich kilka programów telewizyjnych. Pojawiły się prace magisterskie i dyplomowe. Teatr Opty współpracował z artystami z Anglii, Francji, Grecji, Japonii, Belgii, Burkina Faso. Niestety, w roku 2000 dyrekcja PZOW, na polecenie władz samorządowych, została zmuszona do oddania budynku „Stara Prochownia”, w którym mieściła się  siedziba teatru, i Teatr Opty przestał istnieć. To wielka szkoda i strata dla tej placówki, niech więc chociaż te kilka słów wspomnień o Teatrze Opty pozostanie na tych stronach. Kolega Genek w raz ze swoją Małżonką Marią oprócz teatru przez swoje lata pracy prowadzili grupę „Stara Prochownia”. Podobnie jak „Mamuty” wspominający Dziadka Lisieckiego, liczni wychowankowie Makowskich, wspominają i nadal utrzymują kontakty ze swoimi ulubionymi wychowawcami. Lech Milewicz „Griszka”- – ur. w 1940 r., Ognisko „Praga”, absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Pracownik ZUS od 1963 r. Kolejno pełnił funkcje referenta, wicedyrektora Działu Emerytur i Rent, następnie, dyrektora I Oddziału w Warszawie aż do funkcji ministerialnej – Prezesa ZUS. Przed objęciem stanowiska prezesa ZUS  był dyrektorem Departamentu Prawnego w Polskim Komitecie Normalizacji, Miar i Jakości. Był również czynnym członkiem Związku Sybiraków. W latach 1990-1993 pełnił też funkcję prezesa Koła Wychowanków. Zmarł w 2008 r. Edward Misztal – ur. 1947 r. Ognisko „Praga” w latach 1959-68. Legendarny dowódca i organizator pierwszych jednostek antyterrorystycznych w Polsce.  Były żołnierz oraz spadochroniarz 6 Pomorskiej Dywizji Powietrzno-Desantowej. W roku 1966 na Pradze miał miejsce dramat. Jego bliski przyjaciel został napadnięty przez rabusiów-nożowników i podczas obrony został zabity. Wtedy Edward postanowił wstąpić do milicji. Wstępując do MO w roku 1969 powiedział, że będzie policjantem a nie milicjantem i będzie walczył z bandytyzmem, które jest plagą i problemem każdego społeczeństwa, bez względu na panujący ustrój polityczny. Po ukończeniu szkoły milicyjnej w Szczytnie założyciel formacji antyterrorystycznej w roku 1976.  Grupa początkowo działała jako ochrona przed porwaniami samolotów. Następnie do zadań tej elitarnej jednostki należało unieszkodliwianie zarówno porywaczy samolotów, jak i najbardziej groźnych bandytów dysponujących bronią. W służbie policyjnej osiągnął stopień podpułkownika. Wykonał ponad 1300 skoków spadochronowych, jest instruktorem spadochronowym cywilnym i wojskowym. Odznaczenia: Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Medal za ofiarność i Odwagę i inne odznaczenia. Tadeusz Michał Moczońur. 1942 r. Ognisko „Świder” w latach 1959-1964, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Profesor dr hab. kierownik Pracowni Biochemii w Instytucie Parazytologii im. Witolda Stefańskiego PAN w Warszawie. Andrzej Pilecki – ur. 1932 r. w ognisku w Świdrze i na obozach bywał z racji zatrudnienia jego mamy Marii Pileckiej w charakterze intendentki (z zawodu nauczycielka, jako wdowa po „wrogu ludu” nie mogła oficjalnie być ani nauczycielką ani wychowawczynią dzieci). Absolwent Politechniki Warszawskiej Wydział Elektroniczny. W latach 1960. do końca 1970. z racji bycia synem zamordowanego przez reżim komunistyczny Rotmistrza Witolda Pileckiego, miał utrudniony awans zawodowy. Aktywny w Kole Wychowanków Ognisk „Dziadka” Lisieckiego, wraz ze swoją małżonką jednocześnie córką Kazimierza Lisieckiego – Barbarą, od początku istnienia Koła a następnie powołanego Towarzystwa „Przywrócić Dzieciństwo” – aż do chwili obecnej. Jan Rek ur. 1948 r., Ognisko „Praga” w latach 1957-66 Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Gdańsku-Oliwie. W ognisku  liczący się ping-pongista. Po emigracji z kraju zamieszkał w Kanadzie, gdzie osiągnął wysoką pozycję biznesową i znaczny majątek. Wrażliwy na ludzką biedę wspiera od lat rodziny dotknięte problemami niedostosowania społecznego. Pomysłodawca zorganizowania Akcji „Ławka dla Łazienek – Dom dla Dzieci Ulicy”. Stanisław/Stanley Różycki – ogniska: Nowy Zjazd i Długa 13 lata 1930. do 1944 r. Po emigracji absolwent następujących szkół średnich i uczelni: Commercial College – Cambridge, England (Senior Leaving Certyfikat),  Alliance College, Pensylwania , 4 letni college ukończony w 2½ roku z wyróżnieniem (cum laude), Kent State University, Ohio  – magisterium, praca w formie książki: “Warsaw Uprising 1944 – 63 Days Battle”, Ohio State University, dyplomowany asystent, wykładowca filozofii, doktorant, niedokończona, z powodu przewlekłej choroby żony, dysertacja doktorska. Kariera zawodowa: Członek Komitetu Wykonawczego Amerykańskiego Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych(New York), Prezes Związku Korporacji Handlowych ds. Importu,  członek Izby Handlu I Prezes Komisji Transportu  w Cincinnati, Członek Wykonawczy  Amerykańskiego Stowarzyszenia Sprzedaży Detalicznej, doradca amerykańskiego Senatu oraz kilku organizacji międzynarodowych, autor książki:  Uprising August 1944 “Warsaw the invisible City” (książka w Archiwum Muzeum Powstania Warszawskiego), posiada polskie odznaczenia państwowe. Krzysztof Rybak – ur. 1956 r. Ognisko „Starówka” lata 1970.  bokser, drużynowy mistrz Polski, Legia W-wa, medal indywidualny na młodzieżowych mistrzostwach Polski, i w kadrze wojskowej oraz w szerokiej kadrze Polski juniorów i seniorów. Zawodowo – pracownik ochrony w IPN i kelner przy obsłudze imprez rządowych. Henryk Serafinowicz-Alber „Serek” – ur.1948 r.- zm. 2008 r.. Ognisko „Świder” w latach 1957-1963, absolwent Średniej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Gitarzysta, kompozytor, aranżer i pedagog. Koncertował w wielu krajach Europy, ośrodkach polonijnych Stanów Zjednoczonych, Kanady, Australii, Tajlandii. Napisał m.in. muzykę do kilku piosenek Agnieszki Osieckiej: „Chinka i książę”, „Dobre stare buty”, „Nad Warszawą”, „Słodkie morze”, „Stare łzy”, „Żywiciele, zbawiciele”. Tworzył też muzykę teatralną dla kabaretu i teatru studenckiego Stodoła w Warszawie oraz warszawskiego Teatru Stara Prochownia. Andrzej Sochacki – ur. 1943 r. Ognisko „Praga’ w 1959 i 60, Absolwent SGGW o kierunku inżynier-mechanik maszyn rolniczych. Pracował jako naukowiec, wydał publikację naukową na temat: „Wpływ poduszki powietrza na ośrodek roślinny i glebowy w zastosowaniu poduszkowca” (1965). Jest w trakcie pisania pracy doktorskiej. Po emigracji z Kraju w USA pracował jako projektant inżynier w Boeing, Medtronic i w Honeywell. Opublikował prace: „Użycie magnetycznej płyty do produkcji niemagnetycznych komponentów” (1985), „Narzędzie do precyzyjnego cięcia metalu” (1989). Jest twórcą patentu: „Wymienna wysokociśnieniowa prasa narzędziowa” (1991). Obok pracy zawodowej jego pasją jest podróżowanie. Odbył osiem podróży dookoła świata różnymi środkami lokomocji (motorami, jachtem, samolotami, kolejami, samochodami), zmieniając trasy jak też założenia tych podróży. Od 2008 roku wykonuje swoją najdłuższą – solową podróż życia tj. objechanie świata po obrzeżach kontynentów. Przeznaczył na te przedsięwzięcie 10 lat.W roku 2014 będąc po operacji biodra podczas realizacji piątego etapu tej podróży, odbył podróż samolotową z Phoenix, Arizona (U.S.A.), 9 krajów, 3.5 miesiąca. Ta podróż była jego 9-tą podróżą dookoła świata a jej założeniem było oblecieć świat w wózku inwalidzkim. W grudniu 2016 roku  zakończył objazd kontynentu afrykańskiego. W kwietniu 2018 roku, kiedy piszę ten tekst, Andrzej już pakuje sprzęt i szykuje się do ostatniej, zamykającej ósmą podróż dookoła Świata, podróży wokół kontynentu azjatyckiego. Za promowanie Polski w świecie został w roku 2011 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. 15.03.2018 r. decyzją Kapituły „Teraz Polska” Andrzej Sochacki został laureatem tegorocznej edycji Konkursu „Wybitny Polak” na Zachodnim Wybrzeżu USA w kategorii „osobowość”. Nagroda ta jest wyrazem uznania za jego sukcesy oraz zaangażowanie w promocję Polski poza jej granicami. Konkurs „Wybitny Polak” to inicjatywa Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego, której celem jest kreowanie pozytywnego wizerunku Polaków poprzez promowanie i nagradzanie ich osiągnięć. Edmund Sokólski – ur. 1934 r. Ognisko „Praga”  tenisista. Gen. John(Jan) Shalikashvili – ur. 1936 – Ognisko „Śródmieście” lata 1943/4. Jego ojciec, książę Dimitri Szalikaszwili (1896-1978), służył w Armii Imperium Rosyjskiego. Po rewolucji październikowej Dimitri Szalikaszwili został podporucznikiem w armii Demokratycznej Republiki Gruzji. W obawie przed represjami terroru porewolucyjnego wyemigrował do Polski,  gdzie założył rodzinę i służył w Wojsku Polskim. Mieszkali w Warszawie. Syn Jan urodził się w w 1936 roku. W okresie wojny Jan przebywał w ognisku na Długiej. W roku 1944 rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. W USA John rozpoczął służbę wojskową. W 1993 został mianowany przez prezydenta Billa Clintona na stanowisko Przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. We wrześniu 1997 przeszedł w stan spoczynku. W 2004 był doradcą w kampanii prezydenckiej Johna Kerry’ego. Pracował jako profesor wizytujący w Center for International Security and Cooperation na Uniwersytecie Stanforda.  Zmarł w 2011 r.
Inni wojskowi: kpt Stefan Suchożebrski, płk Ryszard Szczurek, płk Lech Sędzimir.   Jan Siestrzeńcewicz „Glitter” – ur. 1983r. Ognisko „Starówka” lata 1990. Wychowanek Kol. E.Makowskiego, Muzyk, kompozytor, autor tekstów. Jan Szewczyk, –  ur. 1937 r. ognisko „Praga” lata 1954-60, poślubił Marię Karcz córkę „Wujenki” Karczowej. Ukończył Technikum Budowy Samochodów, następnie kursy Obsługi Rynku Zagranicznego oraz kurs rzeczoznawców motoryzacji. Jego pierwszą pracą była funkcja kierowcy w ognisku „Praga” i osobistego kierowcy „Dziadka”. Długoletni  pracownik FSO, był na wielu kierowniczych stanowiskach m. in. kierownik  Wydziału Montażu Silnika i Hamowni, Montażu Fiata 125p, Poloneza. Jako doświadczony pracownik i rzeczoznawca samochodowy prowadził szkolenia dla mechaników z obsługi napraw i serwisu samochodów  Fiat i Polonez w  Grecji Egipcie i Chinach. Antoni Świątkowski – z zawodu inżynier, długoletni pracownik Polskiej Izby Handlu Zagranicznego, sędzia brydża sportowego, wychowawca w ogniskach „Dziadka” Lisieckiego Bronisław Wesołowski –Ogniska „Starówka” i „Muranów” ukończył studia wyższe w Akademii Rolniczej w Lublinie, specjalizując się w eksploatacji maszyn i urządzeń dla przemysłu rolno-spożywczego. W ramach pogłębiania wiedzy odbył m.in.: program Ministerstwa Rolnictwa USA na temat organizacji i zarządzania gospodarką żywnościową; program (wykłady i wizytacje firm) n.t. reprywatyzacji i prywatyzacji gospodarki niemieckiej na przykładzie landów byłej NRD; zdał egzaminy w Ministerstwie Przekształceń Własnościowych dot. jednoosobowych spółek skarbu państwa. Autor i współautor wielu opracowań i doniesień naukowych, związanych z gospodarką żywnościową. Współautor wdrożenia nowoczesnych technologii przetwórstwa żywności. , Organizator sympozjów, konferencji oraz imprez wystawienniczych z zakresu gospodarki żywnościowej i prywatnego przetwórstwa. SITSpoż. Od 1997 r. pracuje w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Przem. Spożywczego początkowo jako p.o. Sekretarza Generalnego SITSpoż, a następnie jako Sekretarz Generalny (od 1998). Jest redaktorem naczelnym nowopowołanego przez SITSpoż rosyjskojęzycznego czasopisma technicznego „Продовольствие” (2004 r.). Za zasługi w pracy zawodowej i społecznej odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką Honorową NOT i Honorową Odznaką SITSpoż. W 2004 roku otrzymał godność Członka Honorowego SITSpoż. Bronisław Wesołowski po raz kolejny został wybrany na stanowisko szefa Rady Gospodarki Żywnościowej przy Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Kazimierz Wiśniewski „Łysy”– ur.1948, Ognisko Muranów 1959-70,  po zawodówce i zdanej maturze  pracował jako technolog silników lotniczych a następnie do emerytury prowadził własną firmę remontowo-budowlaną. Stanisław Wroniak – Ognisko „Praga” lata 1960.  Bankowiec, doszedł do wysokich pozycji dyrektora Oddziału PKO bp w Grodzisku Maz. dyrektora IV O/PKO w Warszawie przy ul. Targowej oraz wicedyrektora oddziału Banku PKO BP SA w Pruszkowie. Długoletni, można powiedzieć – dożywotni Skarbnik Towarzystwa „Przywrócić Dzieciństwo”. Piotr Zołociński – ur. 1938 r.Ognisko „Praga”, muzyk, pianista, członek zespołów  Ricercar 64 i Warsaw Stompers (lata 1960.), W latach 1980. wyemigrował do Szwecji, gdzie został dziennikarzem i doradcą rządu szwedzkiego ds. stosunków z krajami bloku wschodniego. Stanisław Władysław Żyrek –  ur. 1949 r., Ognisko Muranów”, „Świder” i „Praga” w latach 1960. Budowlaniec, przedsiębiorca, Prezes Firmy INBUD sp. z o.o. Budownictwo ogólne i inżynieria lądowa, m.in. jego firma prowadziła inwestycje w Chinach (nadzór i koordynacja nad budową fabryki śrub dla szwedzkiego Koncernu BULTEN) oraz budowała kolejki linowe m.in.: kolej linową na Kasprowy Wierch, kolej linową Hala Gąsienicowa, kolej linową Karkonosze-Expres na Szrenicę w Szklarskiej Porębie oraz Ośrodek Radiowo-Telewizyjno-Nadawczy na górze Skrzyczne w Szczyrku,  i wyciągi narciarskie w Austrii, w sumie 78 instalacji, a także: szkoły, zakłady przemysłowe, ośrodki zdrowia, kościoły, koleje linowe, instalacje naśnieżania. Większość z tych obiektów INBUD realizował jako generalny wykonawca. W r. 2012 odznaczony wyróżnieniem „ Wybitny przedsiębiorca w kat. Średnich przedsiębiorstw” oraz szereg innych odznaczeń i wyróżnień za działalność rzemieślniczą.

———————————————

Poniżej przedstawiam nazwiska innych, nie wymienionych wyżej ogniskowców, których zapamiętałem zarówno z dziadkowych opowiadań, jak też w trakcie mojej ogniskowej bytności, głównie z ogniska „Praga”, z racji ich aktywności bądź innych szczególnych cech charakteru i działalności a także z późniejszych kontaktów. Oto oni: Zbigniew Aderek, bracia Andrzejczakowie (O/Stara) Leszek Anioł, Kazimierz i Marian Badowscy, Marek (O/Praga a następnie wychowawca wO/Stara, prowadził też modelarnię) i Wojciech Baranowscy, bracia Adam, i Jerzy Barczowie, bracia Eugeniusz, Stanisław i Zygmunt Barczowie, Mirosław Bąkowski, Jerzy Bednarski, bracia Janusz, Jerzy i Zbigniew Białasiewiczowie, Jerzy i Mieczysław Bieniek, Jerzy Bober, Czesław Bonikowsi, Andrzej Borkowski, Jerzy Borża (kolega Janka Reka), Zbigniew Brym, Włodzimierz Brzeziński „Litwiniuk”, „Łysy” (wychowanek i współpracownik „Dziadka”, Stanisław Brzozowski „Chińczyk”, Bartłomiej Chłopek „Chłop”, Jerzy Chrzanowski „Bumek”, Krzysztof Cichocki „Kitos”, bracia Ciecierscy, bracia – Jan, Lucjan i Piotr Chojnaccy, Andrzej Cudny, Mariusz Cyrta, Stanisław Cyrta „Marynarz”, Leszek Czarnecki, Wojciech Czosnek (O/Stara), Bogdan Dreczko, Iwona i Mirosława Dybowskie (O/Muranów), Grzegorz Dzendzel (syn), Władysław Dzendzel (ojciec), Jerzy Fabisiak, Zbigniew Formela, (naturszczyk, artysta malarz i rzeźbiarz,Gdynia), Bracia Jan, Paweł, Stanisław, Wiesław Gałęzowscy, Rodzina Gancarczyków: Antoni (syn), Michał ”Druh” (ojciec) oraz „Wujenka” Stefania i córki Marysia, Barbara i Elżbieta,  Henryk Gmitrzak, Ryszard Goliszewski „Golik”, Jan Maciej Gołowkow, Andrzej Gojdź, Stanisław Górski (ojciec), Czesław Górski „Góral” (syn), Edward Grabarski, Barbara Grudzińska (O/Muranów), Marek Hauszyld „Chała”, Janusz Hawryluk, Mieczysław Janiszewski (praski przewodnik), Jerzy Jasiński (brat Marka), Majka Jstrzębska (O/Muranów), Edmund Kalata „Mundek”, Jerzy Kamiński (O/Praga 1942-47), Maria Karcz-Szewczyk (córka „Wujenki” Karczowej, żona Jana Szewczyka), Andrzej i Krzysztof Kawka, bracia Klimas; Henryk, Tadeusz, Stefan i Włodzimierz, Jan Kołodziejek „Szpejsu”, Jan Kondras, Leon Korgul, Ryszard Kosiorek (szwagier Staszka Lamchy), Władysław Kostera „Ciuchcia”,  Ireneusz Kowalczyk ( O/Muranów i Stara 1962-64), Tadeusz Kowalczyk „Kowal”, Zbigniew Kowalczyk, Wojciech Kołtunowicz (O/Praga i Stara lata ’68 i 70.) bracia Henryk, Stanisław i Stefan Kozak, Zenon Kozłowski, Krzysztof Krawiecki, Romuald Krysiak, Romuald Krześniak, Eugeniusz Kucejko, Wojciech Kukułka, Jerzy Kulawik, Tadeusz i Witold Kur, Jerzy i Zdzisław Kuzińscy (członkowie Bat. Baszta, ognisko Śródmieście), Stanisław (on miał pierwszy motocykl w ognisku)  i Remigiusz Lamcha (ich ojciec Teodor przez jakiś czas mieszkał w Świdrze w Pickwicku i był masarzem, w latach 1950. i 60. w ognisku w Świdrze i na Pradze były hodowane świnie), Iwona Lamus (O/Muranów), Janusz Lasocki (brat Krzysztofa i Ireneusza), Mieczysław i Walenty Lisowscy, Wojciech Lisiewski „Lis” (muzyk),  Andrzej Łabęcki (instruktor nauki jazdy), Jan Łubowski, Marek Małkowski, Jerzy Marchwicki „Marchewa”, Eugeniusz Materski, Edyta Michajłow (O/Stara Leszek Milewicz „Rudy”,Jan Misztal (ojciec Edwarda), Andrzej i Romuald Mizeraccy, Ryszard Mogieła (O/Stara 67-72), Leopold Mróz-Ejsymont „Lolek”, Wiesław Nagrabski (O/Świder lata 60./70), Piotr Nercz (O/Stara), Mieczysław Nowak, Szczepan Nowak, Włodzimierz i Andrzej „Dzieju” Nowotny, Janusz Olczak, Marek Ocipiński, Stanisław, Urszula Niwińska (O/Muranów), Jerzy i Janusz Olewińscy, Marek (świetny ogniskowy bramkarz) i Andrzej „Inżynier” Ordakowscy, Janusz Ołowski, Janusz Omięcki „Kartofel” (wychowawca na Pradze), Leszek Optułowicz (ożenił się z córką Marii Pileckiej – Zofią), Dariusz Orłowicz, Henryk Osiak (akordeonista), Andrzej Ostrowski (świetny łyżwiarz), Kazimierz Panek (wychowawca, pracowł przy uruchomieniu O/Stara), Monika Pastuszak (O/Stara), Andrzej Pawlak-Gręda, Czesław Pawłowski, Tadeusz i Jerzy Pazur, Kazimierz Pięta (O/Prag lata 1950. obecnie Australia), Bogusław Piętak (O/N.Zjazd lata 1930.), Kazimierz Pogorzelski (O/Praga lata 1950, obecnie USA), bracia Polkowscy, Janusz i Marek Powśińscy, Kazimierz Pudłowski, Sławomir Rapijowiec, Henryk Rek (brat Jana), Janusz Rezwyj (O/Świder, rzucał oszczepem), Jerzy i Waldemar Rokiccy, Ryszard Rozwarski, Edward Różycki, Wiktor Rudnicki (O/Muranów lata 1950/60) Tadeusz Rutkowski, Tadeusz Rybak, Tadeusz Sambierski, Wojciech Sarbijan, Zbigniew Serafimowicz (brat Henryka), Lesław Sędzimir „Sędzia”, Jan Sidorowicz „Szpeiser”, Jerzy, Tadeusz, Zbigniew Siwik, Andrzej, Henryk, Lubomir, Zbigniew Skowrońscy, Wacław Skudniewski „Halinka”, Bogdan Słowikowski, Henryk Słupczyński, Sławomir  i Wojciech Słupeccy, Zofia Stańczuk (O/Muranów),  Czesław Staryk, Grażyna Strzelecka (O/Muranów), Stefan Suchożebrski (jego siostra Mirosława w wieku 5-6 lat także przebywała w o. Praga), Marian, Wiesław, Stefan i Marek Sygowscy, Zbigniew Szarski „Szczotka”, Tadeusz Szymczak (wychowawca i kierownik w ogniskach Świder i Muranów), Stanisław Świderski (O/Muranów 1961-65, Waldemar, Lech, Jan i Andrzej Świeżaczyńscy, Andrzej i Marcin Tauerowie, Antoni Terlikowski, Stefan „Pilo” (długoletni wychowawca w ognisku Praga) i Wiesław „Dusza” Terpiłowscy, Mieczysław Truszkowski, Bogusław, Andrzej i Grzegorz Undra, Jan Werda „Faterek” (Ognisko Długa 13, I-szy Pluton Bat. Baszta), Zofia Wielgosz (O/Muranów), Stefan Wierzba, Zbigniew Wiliński, Andrzej Witkowski „Agent”, Jerzy Włodarczyk, Czesław i Stefan Wroniak (bracia Stansława), Aleksander Wypych, Andrzej Zadrożny „Ciawo” (lata 1950. O/Praga), Ryszard Zalesiński, Leszek Zatorski, Bogdan Zdrojewski, Grzegorz Zieliński, Bracia: Wojciech (lekarz), Maciej, Andrzej „Andziuk”, Ryszard i Jan Zimowscy (O/Muranów), Janusz Żurawski (O/Świder).

Listę tę wzbogaca opracowanie Bogusława Osińskiego „Bobka”, który mieszkając przy ulicy Strzeleckiej, zadał sobie trud i spisał nazwiska ogniskowców, którzy mieszkali przy tej ulicy. Oto te nazwiska (wwedług kolejności numeru domu).: Nr 2 –  Jan Żelichowski „Żyleta”, Nr 3 -Jerzy Bakanowski „Baka”, Nr 4 – Andrzej Cempel „Kociubinka”, bracia Homiccy : Bogusław Hakrawati”, Jerzy„Burżuj” i Włodzimierz „Kapral” oraz siostry – Barbara i Teresa, Antoni Świątkowski „Muchomor”, Edward Zaremba „Słoń” i Leszek Malczak, Nr 5 – Jerzy Chrzanowski „Bumek”, Krzysztof Kawka „Dziób”, Andrzej Kawka „Kawa”, Wojciech Krysiak „Pingwin”, Nr 6 – Jan Iwanow „Iwanek”, Wojciech Iwanow „Iwan”, Nr 7 – Andrzej Bugaj „Bogaj”, Janusz Bugaj „Gilus”, Nr 8 – Andrej Ostrowski „Ostry”, Nr 16 – Zdzisław Matusiak „Łyżwa”, Andrzej Pawlak-Gręda „Karol”, Nr 21 – Włodzimierz Nowotny „Mongoł”, Andrzej Nowotny „Dzieju”, Nr 29 – Czesław Górski „Góral”, Nr 33 – Waldemar Balewicz „Bala(s)”, Ryszard Goliszewski „Golik”, Nr 44 – Jan Szewczyk „Szewcu”, Nr 48 – Witold Osiński „Witola”, Bogusław Osiński „Bobek”, Budynek f-ki Schichta – Włodzimierz Fiks „Fiksu”.

Do tej listy dopiszmy także tysiące innych wychowanków ognisk po prostu porządnych, uczciwych ludzi, którzy żyją z pożytkiem dla własnych rodzin i społeczeństwa.

2. Ogniska

Rodzina ogniskowa to także, a nawet głównie – ogniska, w których przebywaliśmy i w których stwarzano nam warunki do życia, rozrywki i nauki. Dlatego wymienię  te obecnie istniejące z krótkim przytoczeniem ich historii i nazwisk kierowników. Należy tu także dodać, że mocno zmienił się system administracyjny ognisk. Gdy dyrektorem ognisk PZOW był Kazimierz Lisiecki, potem Maria Łopatkowa (1971-83), Maria Lubieniecka (1983-85), Wojciech Salinger (1988-90) i Wojciech Turewicz (1990-96). Aż do drugiej połowy  lat 1990. ogniska, niezależnie od ich lokalizacji tzn. czy znajdowały się w Warszawie, Świdrze, czy Gdyni – wszystkie podległy jednej dyrekcji, w Warszawie. Po W.Turewiczu dyrektorami ZOW byli Beata Chyz-Banek (1996-2001), Piotr Słupek-Opolski (2001-07), Elżbieta Tatarowicz (2007-  ) i  (obecnie) Jarosław Adamczuk.
„Historia Ognisk Wychowawczych jest nierozerwalnie związana z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci Ulicy oraz z osobą ich założyciela – Kazimierza Lisieckiego, który przez prawie 50 lat kierował Ogniskami, ciesząc się ogromnym autorytetem wśród rzeszy swoich wychowanków. Metody wychowawcze „Dziadka” są kontynuowane do dziś przez kolejne pokolenia wychowawców. Zmieniają się tylko formy ich realizacji” – wypis ze strony internetowej ZOW.
Obecnie placówki utrzymujące tradycje ognisk „Dziadka” Lisieckiego, w zależności od tego, gdzie się znajdują, podlegają swoim lokalnym władzom administracyjnym. Stąd ta olbrzymia rola i potrzeba nałożona na Zarząd Towarzystwa „Przywrócić Dzieciństwo”, bo tylko ta organizacja może, powinna być i jest organizacją, która stanowi łącznik merytoryczny dla wszystkich placówek noszących imię Kazimierza Lisieckiego „Dziadka”.
Największa liczba ognisk znajduje się w Warszawie a i tu są dwie odrębne jednostki zarządzające.

2.1. Ogniska warszawskie

-Ogniska ZOW. Pierwszą (historycznie) jest – tutaj dygresja, bo po  T. P. Dz. Ul. od roku 1956 nazwy tej samej instytucji się zmieniały i wymienię te nazwy po kolei – Państwowy Zespół Ognisk Wychowawczych (PZOW) im. K.Lisieckiego „Dziadka”, Zespół Ognisk Wychowawczych (ZOW) im. K.Lisieckiego „Dziadka”. Ta ostatnia instytucja została przejęta przez nowy twór administracyjny o nazwie  – Centrum Wspierania Rodzin „Rodzinna Warszawa”. Niestety w nazwie tej ostatniej instytucji nie ma już nazwiska Kazimierza Lisieckiego „Dziadka” jako założyciela i naturalnego patrona tych opiekuńczo-wychowawczych placówek. Same ogniska w liczbie dziesięciu istnieją obok innych licznych aktywności w/w Centrum i utrzymują zarówno nazwę swojego patrona „Dziadka” Lisieckiego jak też tradycje dziadkowych ognisk.. Wymieńmy te ogniska:

Ognisko „Praga”, ul. Środkowa 9. Istnieje od 1933 roku.Pierwszym kierownikiem był Stefan Kędzieraki,w czasie okupacji niemieckiej ogniskiem opiekował się Henryk Gmitrzak „Stary”  i Włodzimierz Brzeziński „Litwiniuk” oraz Tadeusz Pazur-Zakrzewski, po Powstaniu ognisko zostało zajęte przez PCK. „Dziadek” odzyskał ognisko w marcu 1945 roku. Zbigniew Brym, Hildegarda Karczowa „Wujenka”, Marian Gędłek „Wu-eF”, Maria Pilecka „Ciocia”,
kolejnymi kierownikami ogniska Praga byli:Maria Gwozdowska (Gorzów Wlkp., Następnie Maria Ścieńska , wyemigrowała z dwoma synami do USA. Kolejni to Jarosław Pletta  pracował później w domu dziecka na Woli. Następny to Wojciech Turewicz w 1979, Stefan Terpiłowski „Pilo” wychowawca i długoletni pracownik, prowdził majsterkownię.

Ognisko „Muranów”, ul. Dzielna 17a, powstało w roku 1957 w lokalu po świetlicy dla mieszkańców osiedla. Pierwszym kierownikiem został Tadeusz Szymczak. W latach 1966-71 było ono przeznaczone dla dziewcząt, nazwanych „Agatkami”, kierowniczką została p. … Guzikowa, następnie przez 28 lat – Magda Golimowska-Lipińska, od roku 200     Hanna Przybińska. Ognisko „dorobiło się” własnego kręgu wychowanków, którzy nazwali się „Muranowiakami” i kilkakrotnie zorganizowali własne „zjazdy rodzinne”.

Ognisko „Starówka”, ul. Stara 4, istnieje od r.1964. Wybudowane od podstaw na spadającej w dół w kierunku Wisły skarpie wzdłuż ulicy Starej 4. Pierwszym kierownikiem był Marian Gędłek a wychowawcą Antoni Świątkowski, który przeszedł z ogniska Muranów. W latach 1967-79 i 84-88 kierownikiem był Wojciech Salinger. Obecnie kierowniczką jest Anna Nowińska.
Historia Ogniska „Starówka” Ściśle związana jest też z budynkiem Starej Prochowni, do której „Złoty Klucz” otrzymał „Dziadek” Lisiecki od władz miasta w roku 1967. Sam budynek miał jakąś wewnętrzną magię bo inspirował pracujących tam wychowawców i przebywającą tam młodzież do ciekawych a nawet arcyciekawych artystycznych zainteresowań. Chyba zadomowił się tam na stałe „duch” poprzednich użytkowników Prochowni – Jerzego Grotowskiego, który rokrocznie bywał tam ze swoim wrocławskim Teatrem Labortorium i dawał spektakle, czy też „duch” Wojciecha Siemiona, znanego aktora, propagatora polskiego folkloru, dyrektora Teatru „Stara Prochownia”.  M.inn. w roku 1972 rozpoczęła działalność Galeria Sztuki Dzieci i Młodzieży, która była prowadzona przez wychowawcę Stanisława Kołsuta. Galeria działała do 1992 roku. Z tego okresu pamiętamy wielkie obrazy dzieci, które były rozwieszane na  korytarzach i zachwycały wchodzących do Ogniska St.Prochowni.

Rodzice zaczęli przyprowadzać dzieci też z uwagi na rozwiniętą plastykę. Za tym szły konkursy ogólnopolskie i międzynarodowe, w których przedstawiano prace dzieci z Ogniska Stara Prochownia – z sukcesami. Rozpoczęto też nową formę pracy z rodziną – wczasy rodzinne z pedagogiem, w Sopotni. Wczasy te prowadziło małżeństwo pedagogów Krystyna i Antoni Zielińscy. Wiem, że któreś z małżonków pisało na ten temat pracę doktorską, jednak nie wiem z jakim skutkiem. W roku 1973 powstał, wspomniany w książce „Opowieść o Naczelnym Dziecku Ulicy …”,  Teatr Pantomimy OPTY, założony   i prowadzony przez wychowawcę Eugeniusza Makowskiego. Teatr był największym sukcesem i wizytówką ognisk „Dziadka” Lisieckiego. Również Eugeniusz Makowski założył w Prochowni w 1991 r. i prowadził jako kierownik artystyczny Wspólnotę Działań Twórczych. Stara Prochownia, po prostu, była ukierunkowana artystycznie. Jakby za ciągiem działań teatralnych Makowskiego wspomnieć trzeba także o balecie i akrobatyce. Z laurami ogólnopolskimi prowadziła je Ewa Pręgowska. Dopiero od września 1999 roku Ognisko „Stara Prochownia” zaczęło funkcjonować jako samodzielna placówka.  Jednak Ognisko nie miało  szczęścia do lokalizacji bo już w 2001 roku ZOW utraciło budynek Prochowni. Utrata budynku to był dramat dla zarówno dla Dyrekcji ZOW jak też dla  grupy młodzieży członków tego Ogniska. Teatr OPTY, będący do tej pory dumą i chlubą ZOW, tracąc siedzibę jednocześnie utracił możliwość ćwiczeń, występowania i, po prostu, istnienia. A tymczasem przy Teatrze OPTY powstała akurat grupa prestidigatorska pod nazwą Teatr Iluzji i zaczęła robić furorę, wręcz, światową, bo oglądał ich i pochwalił sam David Copperfield. Oczywiście tę grupę z otwartymi rękami przyjął jeden z domów kultury w Warszawie natomiast Teatr OPTY przestał istnieć.Tak to ogniskowe „brylanty” warszawscy urzędnicy jedną decyzją utopili w błocie.
Po E.Makowskim kierownikiem została Monika Kufel i sprawowała tę funkcję do roku 2015. W przerwie spowodowanej urlopem macierzyńskim Moniki Kufel, funkcję kierownika ogniska pełniła przez dwa lata również Grażyna Wiślicka.
Zmieniający się wychowawcy ogniska Stara Prochownia ze swoimi podopiecznymi zostali przeniesieni do budynku głównego i tam, w trudnych warunkach lokalowych, podejmowali inne działania artystyczne. M.in. Jan Wiślicki, który podjął pracę w 2003 roku, postawił na plastykę. “GORĄCE SERCA” – był to konkurs cykliczny dla młodzieży z Ognisk, było ich kilka edycji VII, albo VIII, o tematyce z historii ognisk, oscylujące wokół K. Lisieckiego, o roli ogniskowców w Powstaniu Warszawskim, o marzeniach dzieci, o ich przyszłości, jak sobie wyobrażają ogniska za wiele lat, swoją pracę, itd.  W latach 2001-2008 tenże Jan Wiślicki, artysta plastyk, jako członek ZASPu, pozyskał innych artystów-malarzy, którzy byli instruktorami malarstwa dla ogniskowych dzieci uczestniczących w konkursach malarskich „Aktor z ogrodem w tle” organizowanych przez kilka lat przez TPDzUl „Przywrócić Dzieciństwo”. Ostatnią działalnością artystyczną dzieci Z ogniska Stara Prochownia była ceramika artystyczna. Po likwidacji ogniska Prochownia tę formę pracy z dziećmi kontynuuje ognisko Starówka.

 Ognisko „Mokotów”, ul. Grottgera 25a, od. R. 1993, pierwszym kierownikiem była Jolanta Niewiadomska, która zakładała ognisko przy pomocy ówczesnego Dyrektora Wojciecha Turewicza.W latach 1995 kierownikiem był Piotr Słupek- Opolski, a po nim Maria Kaczor. Od roku 2001 i nadal ponownie kierownikiem jest p. Jola Niewiadomska.

Byli wychowankowie, o których trzeba  wspomnieć to Ewa Błachnio / przez lata prowadziła wolontarystycznie zajęcia muzyczne w Ognisku Mokotów i Bielany / obecnie jest tam zatrudniona jako instruktor/ i Marcin Kruszewski, który też jest od lat wolontariuszem w ognisku, a od ub. roku członkiem Towarzystwa „Przywrócić Dzieciństwo”.

Ognisko „Bielany”, ul. Broniewskiego 56a, istnieje od wiosny 2001 r. Usytuowane w wolnostojącym jednopiętrowym budynku, zajmuje całe piętro o powierzchni ok. 250 m2 Powstało z inicjatywy Zarządu T.P.Dz.Ul. „Przywrócić Dzieciństwo” im. Kazimierza Lisieckiego „Dziadka”, które sfinansowało 100% remont i adaptację pomieszczeń przeznaczonych na Ognisko. Wykładając gotówkę jak też pozyskując sponsorów i projektantów, którzy nieodpłatnie wykonali dokumentację projektową. Po oddaniu lokalu do użytku Zarząd TPDzUl przekazał Ognisko do prowadzenia przez Dyrekcję PZOW. Pierwszym kierownikiem była Barbara Makowska – Opala (2001-2004), następnie – Beata Rucińska-Ryba (2004-2005), od 2005 roku kierowniczką jest Alicja Sołtyka-Kamińska. Ognisko Bielany jest jednym najnowocześniejszych, najlepiej urządzonych i doposażonych Ognisk w ZOW. Jest jasne, ciepłe, kolorowe i funkcjonalne.

Ognisko Marymont, istnieje od września 2002 r.dzięki porozumieniu pomiędzy ówczesnym dyrektorem ZOW Piotrem Słupkiem-Opolskim i  dyrektor Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr 9 p.Elżbietą Darką. Ognisko działa w pomieszczeniach udostępnionych przez O. S-W nr 9 przy ulicy Paska 10. Od początku istnienia kierownikiem placówki  jest Marta Dąbrowska. Placówka specjalizuje się w pracy z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną intelektualnie. Byli wychowankowie, o których warto wspomnieć to Katarzyna Kutera, która obecnie jest pracownikiem Ogniska Ursynów oraz Mikołaj Papliński, na którego pomoc zawsze można liczyć. Oboje kultywują Dziadkowe hasło „oddaj coś wziął…”

Ognisko Gocław, ul. Meissnera 13, zajmuje parter bloku mieszkalnego. Doskonale odizolowane od pozostałej części budynku. Kierowniczką jest p. Diana Ścigała

Ognisko Grochów, ul. Rębkowska 1, (od kiedy istnieje, w jakim budynku, powierzchnia, kto był pierwszym kierownikiem i następni? Anna Wojda tel. 609 427 724

Ognisko Okęcie, powstało w 2003 roku, wcześniej był tam osiedlowy Klub Młodzieżowy. Działało w budynku wolnostojącym przy ul. Robotniczej 15, należącym do Ośrodka Pomocy Społecznej. Kiedy przeniesiono tam Dzienny Dom Pomocy ognisko przeniesiono do budynku szkoły przy u Malowniczej 31a. Kierownikami byli Krzysztof Gutowski, Sabina Dębska, Diana Ścigała, Elżbieta Czerska i obecnie Patrycja Smolińska.

 Ognisko Ursynów, ul. Kłobucka 14, powstało w 2017 r. 400 m kw. powierzchni, sale do ćwiczeń, do zabawy, duża kuchnia i inne atrakcje. Kierowniczką jest Hanna Karska-Ledwoch, Do czasu otwarcia tego ogniska najlepiej wyposażonym i największym powierzchniowo ogniskiem było O/Bielany. Po otwarciu O/Ursynów palma pierwszeństwa zmieniła właściciela. Do ogniska uczęszcza 40-cioro dzieci w wieku młodszym. Pięknie rozśpiewane . dzięki Pani …. grającej na gitarze i innych instrumentach.

2.2. Ogniska i Kluby Towarzystwa „Przywrócić Dzieciństwo”  prowadzone bezpośrednio przez Zarząd Tow. „Przywrócić Dzieciństwo” zaczęły powstawać z inicjatywy obecnej prezes Towarzystwa „PD” Joanny Judzińskiej od roku 2000.

Ognisko  DUDZIARSKA, ul. Dudziarska 40 lok. 18,  tel  : 22 879 83 20
Klub Młodzieżowy  DUDZIARSKA ul. Dudziarska 40 m 18, 

Klub Młodzieżowy  LATARKA ul. Gajcego 11,  powstało w 2004 r. pierwszym kierownikiem był Marek Małkowski, wychowanek Ogniska Starówka, b.członek Teatru OPTY. Od 2008 r. kierowniczką jest Małgorzata Olszewska, W ognisku przebywa młodzież w wieku 13-18 lat.

Świetlica Socjoterapeutyczna  WŁOCHY ul. 1-go Sierpnia 32, 02-134 Warszawa

Ognisko NA ZIELONEJ BIAŁOŁĘCE ul. Głębocka 84, 03-289 Warszawa

2.3.  Ogniska w Polsce

Ognisko „Świder” ul. Mickiewicza 43 obecnie dzielnica Otwocka, istnieje od roku 1945. Druga, najstarsza po ognisku Praga  placówka znalazła się już poza administracją Warszawy i wchodzi w skład Miasta i powiatu otwockiego.  Pierwszy obóz w Świdrze już latem 1945 r. prowadził. Stefan Sygowski. Organizatorem ogniska i pierwszy kierownikiem był Wacław Jędrys (1945-48),
W roku 1948 do Świdra sprowadził się „Dziadek” Lisiecki  z rodziną. Pod „jego okiem” od r. 1951 Maria Pilecka „Ciocia” administrowała ogniskiem a następnie (lata 1954-57) Marian Gędłek „Kolega Wu-eF”. W latach 1957–64 Kierownikiem Ogniska był Michał Gancarczyk – „Druh”, który zamieszkał wraz z rodziną (żoną Stefanią – „Stryjenką”, synem Antkiem i córkami – Marylką, Basią oraz Elą) na piętrze willi „23” (obecnie 43- „Agatka”), To pod kierownictwem „Druha” Gancarczyka i jego gitary ogniska były najbardziej rozśpiewane. lata 1964/65 to krótkie epizody kierowników: M. Strutyński, K. Martyniak i Tadeusz Szymczak. 1966-67 – Czesław Jawecki „Wujcio”, „Karafka” (Kolejni kierownicy to: Zbigniew Szymula 1967-71, Wcześniej, latach 1950. I 60. wychowawca – Andrzej Piechocki „Piechota” a następnie kierownik w latach 1971-83. W roku 1981 z inicjatywy A.Piechockiego w ognisku powstaje szkoła podstawowa dla wychowanków ogniska. Lata 1983-84 Bogumiła Bukowska,   1984 – 2009 Piotr Klemt, 2009-2015 – Agnieszka Wieczorek i od roku szkolnego 2015/16 Anna Szostak

Ognisko Gdynia, istnieje od 1959 roku, było organizowane przez Marię Pilecką „Ciocię”pierwszym kierownikiem był Wojciech Salinger, po nim od roku 1967 do 2004 – Stanisław Latański. Z tego okresu ważną postacią był również p. Maciej Gołębski – wychowawca i współpracownik S.Latańskiego. Ze struktur PZOW Ognisko Gdynia zostało wyłączone w 1986 r. Od roku 1994, z uwagi na przejęcie budynku przez właściciela, zostało przeniesione na ul. Wejherowską 65. W latach 2004-09 dyrektorem ogniska była p. Joanna Fila. W okresie jej urzędowania powołano przy Ognisku Poradnię Rodzinna – Specjalistyczny Ośrodek Wsparcia (SOW). W tym też czasie przemianowano Ognisko w Gdyni w Zespół Placówek Specjalistycznych im. Kazimierza Lisieckiego „Dziadka” a w skład tego Zespołu wchodziło Ognisko, Placówka Interwencyjna i ww SOW. W roku 2009 dyrektorem całości został p. Przemysław Lebiedziński i piastuje tę funkcję do chwili obecnej. Kierowniczką Ogniska jest p. Marta Dzięcielska. A oto opinia p. Lebiedzińskiego na temat samej nazwy instytucji, której dyrektoruje: „Zespół Placówek Specjalistycznych to nieszczęśliwa nazwa. Uważam, że ta cała instytucja to nadal jedno wielkie Ognisko, mimo, iż te trzy  grupy dzieciaków mają inne nazwy. W tej chwili pod naszą opieką jest prawie 500 dzieci i ich rodziny z całej Gdyni w 15 różnych lokalizacjach na terenie całego miasta. W każdej z nich poprzez nasz nadzór i koordynowanie realizujemy ten sam, wiele lat temu, wybrany cel. Ponadto, głównie dla tych samych gdyńskich rodzin prowadzimy ośrodek interwencji kryzysowej, psychoterapie, szkolenia, hostel dla ofiar przemocy, szkołę rodziców itd. Myślę, że Pan KazimierzLisiecki byłby z nas dumny”.

Ognisko Gdańsk-Nowy Port powstało 15.06.1994 r. w Gdańsku, pierwsza siedziba to ul. Obywatelska 1, od 1.09.97 à ul. Władysława IV 14,
– 1.02.2002 r. otwarcie Filii O.Gdańsk w Letnicy
– 1.01.2002 r. otwarcie drugiej Filii w Brzeźnie, istniało do 31.08.2007 r.
– 1.09.2007 r. powołano drugą filię ogniska we Wrzeszczu, ul. Wrzeszczańska 29
– 
14.02.2011 r. powołano  Stowarzyszenia Nowy Port. Od początku powstania ogniska przez 22 lata kierownikiem był p. Krzysztof Kamil Polański- Stolz, pedagog, wychowawca, poeta, a u jego boku stała jego małżonka p. Mirosława Polańska, współpracowniczka i wychowawczyni. Od 1.09.2016 r. Kierownikiem jest p. Anna Ożóg.
A oto jak posumował swoje 22 lata pracy w ognisku Gdańsk N.Port jego założyciel po przejściu na emeryturę:
Każdy (…) znajduje też w życiu, jakieś swoje Westerplatte.
Jakiś wymiar zadań, które trzeba podjąć i wypełnić (…),
jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba utrzymać i obronić,
tak jak to Westerplatte, w sobie i wokół siebie.
Obronić dla siebie i dla innych.
św. Jan Paweł II

OGNISKO Gdańsk-Nowy Port – MOJE WESTERPLATTE

Przez dwadzieścia dwa lata (od 15.06.94 – 31.08.2016 – B.H.) prowadziłem w Gdańsku placówkę opiekuńczo-wychowawczą – Ognisko Wychowawcze „Nowy Port”, która wypełniając swoją funkcję ratowniczą – zgodnie z piękną tradycją pedagogiczną jej Patrona, Kazimierza Lisieckiego „Dziadka” – pomaga wychowankom z rodzin ubogich, zagrożonych plagą alkoholizmu, narkomanii i deprawacji, radzić sobie z różnymi problemami, i uczy ich, czego nie należy czynić, aby nie pogubić się w życiu.

Przez minione lata, kiedy moi wychowankowie kończyli szkoły, niektórzy studia,
i wkraczali w dorosłe życie, rozpoczynając pracę zawodową, zakładając własne rodziny –pamiętałem o nich w codziennej modlitwie, prosząc Najukochańszą Matkę Jezusa, aby otuliła ich dziecięce serca płaszczem rodzicielskiej miłości, by Jej dzieci mogły osiągnąć duchową dojrzałość, by nigdy nie odeszły od Pana Boga. Albowiem tam, gdzie jest zatroskanie, gdzie rodzicielski ból i serdeczne łzy, tam Matka Nieustającej Pomocy zawsze jest obecna.

W niewielkim oddaleniu od budynku, w którym mieści się przyjazna dla dzieci placówka, nazywana przez dzieci drugim domem, rozciąga się widok na Martwą Wisłę, w której lustrze odbija się echo zapomnianej chwały obrońców Westerplatte.
W tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym siódmym roku, kiedy Jan Paweł II, podczas wizyty na Westerplatte, w wygłoszonej w czasie liturgii Słowa homilii skierował do zgromadzonej młodzieży duchowe przesłanie, zaczynające się od słów: „Każdy z Was, młodzi Przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje „Westerplatte”, (…)” – mieszkałem na gdańskiej Morenie. Zmagając się od lat z nieuleczalną chorobą, nie godząc się z własną bezsilnością, w wieku trzydziestu sześciu lat bliski byłem rozpaczy. I wówczas, w pamiętny czerwcowy dzień, usłyszane i zapamiętane słowa: „Każdy ma swoje Westerplatte”, jak ewangeliczne ziarno zasiane w moim sercu, już po kilku latach przyniosły plon obfity: moje uzdrowienie, nawrócenie i przebudzenie duchowe.
Ognisko Wychowawcze „Nowy Port” jest z tego siewu, jest z tego ziarna, które przed laty zasiał w sercu mojego Westerplatte św. Jan Paweł II. Bezcenne doświadczenie wieloletniej pracy z dziećmi i rodzinami dotkniętymi chorobą alkoholową i narkomanią, które jest jak złoto oczyszczone w tyglu cierpienia alkoholików, narkomanów, lekomanów, po latach zaowocowało książkami: „Ale powiedz tylko słowo…”, „Bracie, Judaszu”, „Jeśli chcesz, możesz mnie uzdrowić. Księga uzdrowienia”. „Nowa Desiderata. Desiderium Novum”, „Nie tylko dla grzeszników. Duchowy depozyt łaski wiary w Duchu Jezusa i Maryi”.
Krzysztof Kamil Polański-Stolz

Ognisko Tczew – Ognisko Wychowawcze im.Kazimierza Lisieckiego „Dziadka” w Tczewie – placówka wsparcia dziennego Tczew, ul. Wojska Polskiego 6. Powołane  we  wrześniu 1987  przez  Urząd  Wojewódzki  w  Gdańsku, jako  szósta  placówka  Państwowego Zespołu Ognisk Wychowawczych w Polsce. Placówka mieści się na parterze budynku Centrum Administracyjnego Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych (Dom Dziecka). Zajmuje trzy sale z zapleczem (dwie grupy wychowawcze 11-sto osobowe, pokój wypoczynku, rozmów z rodzicami)  oraz  pomieszczenie  biurowe  i  socjalne (kuchenka). Łącznie ok 150 m2 użytkowanej powierzchni. Ponadto  Ognisko korzysta z sali widowiskowej,  jadalni  i  placu  rekreacyjnego   (boiska,  plac zabaw, siłownia  „pod chmurką” i grill) – wspólne z CAPOW. Poprzednia siedziba to dwie kamienice przy ul. Kościelnej 6-7 („serce” Starego Miasta). Założycielem tczewskiego Ogniska i jej dyrektorem był Zbigniew Boduch, twórca placówki wspólnie z żoną Ewą prowadzili ognisko do 2003 r. w latach 2003-2012 kierownikiem był Edward Dembiński (łączył  funkcję  dyrektora  Ogniska i Domu Dziecka), od roku 2012 kierowniczką jest Mariola Alina Czupryńska, długoletnia wychowawczyni, która  współtworzyła Ognisko, od początku.Od roku 2013 – pomocą  objętych  jest  22 Ogniskowców  w wieku od 6 do 17 lat, podzielonych na dwie koedukacyjne, zbliżone do rodzinnych – grupy wychowawcze. Wszyscy Ogniskowcy są współgospodarzami domu, w którym każdy jest ważny, ma swoje potrzeby, prawa i obowiązki. W codziennej pracy obowiązują zasady dobrowolności, otwartości, życzliwości oraz kultywowanie idei patrona – pedagoga, twórcy tego typu domów – K. Lisieckiego związane z praktyczną życiową mądrością, indywidualną terapią, wychowaniem przez pracę, rekreację, muzykowanie, rozwijaniem samodzielności, pielęgnowaniem tradycji, świąt, a przede wszystkim stwarzaniem wychowankom warunków normalnego dzieciństwa.

Ognisko Rumia  powstało w 1993 roku w Rumi przy ul. Gdańskiej 2. Pomysłodawcą był aktywny, prężnie działający i realizujący wszystkie swoje zamierzenia, społecznik, pedagog, przyjaciel dzieci i młodzieży Pan Wiesław Bogucki wychowawca powstałego wiele lat wcześniej Ogniska im. Kazimierza Lisieckiego „DZIADKA” w Gdyni. Od początku kierowniczką jest p. Ewa Myć-Szopińska, która potrafiła pozyskać zagranicznych sponsorów. Ognisko jest zlokalizowane w okazałym, wolnostojącym budynku. Ognisko Rumia ma też swoją Filię w Wejherowie