Konferencja jubileuszowa

21 listopada 2018 roku miało miejsce wydarzenie, które powinno zapisać się w historii naszej organizacji wielkimi literami. Jubileuszy zebrało się kilka bo to i 25. rocznica istnienia reaktywowanego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy, i 42 lata od śmierci Kazimierza Lisieckiego, i związane z tym powstanie Koła Wychowanków, i 90. rocznica pierwszej rejestracji Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Ulicy, i 95. rocznica poprzednika TPDzUl – Akademickiego Koła Przyjaciół Dzieci Ulicy, i , uwaga, uwaga, – 99. a w przyszłym roku 100. rocznica nazwania placówki opiekuńczej ogniskiem. Tej nazwy po raz pierwszy użył nasz Patron Kazimierz Lisiecki, będąc od roku kierownikiem Klubu Gazeciarzy, który to Klub „we wrześniu 1919 roku przyjął nazwę ognisko” (wyciąg z Archiwum Akt Nowych).

Liczba ponad 130 uczestników robi wrażenie. Ale jeszcze większe wrażenie zrobiła na mnie profesjonalna organizacja konferencji z bogatym programem, arcyciekawymi prezentacjami pracy poszczególnych placówek przedstawiającymi, chociaż często różne, jednak zmierzające do tego samego celu – swoje wizje i metody pracy. Imponująco wyglądają też plany rozbudowy ogniskowego terenu na Starej przedstawione przez Dyrektora Centrum Wspierania Rodzin – Jarosława Adamczuka.

Bogaty program konferencji realizowany był z żelazną dyscypliną i dzięki temu – z tempem i wartkością. Prezentacje pokazały, że w placówkach mających za patrona Kazimierza Lisieckiego wiele się dzieje i pełnią one pożyteczną rolę w życiu wielu, wymagających pomocy, polskich rodzin. Wszystkie prezentacje zasłużyły na uznanie i podziw uczestników.

Jako gościa konferencji, wymienię p. Martę Dzięcielską przedstawicielkę Zespołu Placówek Specjalistycznych im. K.Lisieckiego „Dziadka” w Gdyni. Zespół ten wyrósł na bazie istniejącego od 1959 roku Ogniska „Gdynia”. Pani Marta przedstawiła swoją placówkę jako wręcz kombinat roztaczający i rozwiązujący swoimi działaniami – i nie będzie tu przesady – niemal wszystkie problemy, które mogą mieć miejsce w niewydolnych społecznie rodzinach.

Nie miejsce tu na opisywanie prezentacji poszczególnych placówek, wszystko to znajdziemy na stronach internetowych tychże. Przed tymi prezentacjami mieliśmy możność wysłuchać wystąpienia wiceprezydenta m.st. Warszawy, p. Włodzimierza Paszyńskiego, który podkreślił wagę i potrzebę istnienia tego typu placówek opiekuńczo-wychowawczych.

Bardzo ciekawe wystąpienie miała przedstawicielka Uniwersytetu Warszawskiego – pani prof. Maria Kolankiewicz, która wygłosiła prelekcję nt. potrzeby istnienia i skuteczności placówek wsparcia dziennego, podkreślając znaczenie wielu istniejących w naszych placówkach rozwiązań. Pani Profesor zadziwiła obecnych swoją obszerną wiedzą na temat pedagogiki Kazimierza Lisieckiego i historii ognisk. Na zakończenie Pani Profesor powiedziała, że nasza organizacja z takimi konferencjami powinna wychodzić do szerokiego, ogólnopolskiego kręgu środowisk pedagogicznych, bo mamy się czym pochwalić i powinno się takie doświadczenia upowszechniać.

Dalsze, warte docenienia pracy organizatorów, punkty programu to dwie ciekawe prezentacje filmowe; jedna to impresja filmowa Pawła Idziego „Wychowankowie” z wypowiedziami wychowanków Dziadka a druga to filmik z Festiwalu Piosenki w Świdrze, w którym czteroosobowa grupa w rytmie rap’u wykonuje piosenkę o ,,Dziadku”.
Konferencja miała dosyć zawiły tytuł: „90+ Wyzwania w pracy pedagogicznej wobec problemu wzrastającej agresji i demoralizacji dzieci i młodzieży” ale jestem przekonany, że licznie zgromadzeni wychowawcy i pracownicy pedagogiczni wynieśli wiele z tej konferencji zarówno pod względem zawodowym jak i historycznym. Konferencja przyniosła także taki efekt, że kierownicy poszczególnych placówek i wychowawcy mogli się wzajemnie poznać i naocznie przekonać jak wielka jest już ta nasza ogniskowa rodzina i jak bogata historia jest jej udziałem.

Wychowankowie Dziadka Lisieckiego czyli Mamuty mieli także powody do zadowolenia, bo na początku konferencji zaśpiewaliśmy kilka piosenek, które przypomniały obecnym wychowawcom jedną z ogniskowych tradycji – śpiewanie. W dalszej części konferencji kolega Bogusław Homicki, prezes honorowy Towarzystwa, przedstawił w wielkim skrócie, co się wydarzyło  przez ostatnie 42 lata z inicjatywy wychowanków Dziadka. Bogata lista wydarzeń to efekt ich społecznej pracy i ofiarności, także finansowej. To wychowankowie ognisk zorganizowali się   w Kole Wychowanków, z którego powstało w 1993 roku obecne Towarzystwo „Przywrócić Dzieciństwo”. Jest to imponujący dorobek i znaczący wkład w historię naszej organizacji i oby nigdy nie został zapomniany. Przypomnijmy, bo z początkowej (w roku 1976) liczby około dwustu aktywnych wychowanków Dziadka, pozostało już nas niewiele ponad trzydziestu.
O tym dorobku można poczytać w folderze O NAS/Dokonania na stronie: dziadeklisiecki.org

Wielkie słowa uznania dla organizatorów konferencji a szczególnie dla Kasi Gronostajskiej i Joanny Judzińskiej

Mamuty